شب بی ستاره بی تو آغازی دیگرست

و من در پایان بی امید سپیده های تاریک

غروب باورها را چه کودکانه گریسته ام

بی تو چه دلتنگم و تنها

به روشنای افاقی دلخوش کرده ام

که در باورهایشان

سراب نامیده اندش!!!!!!

من اینجا و تو نیستی

دستانم اما بی رمق تر از آنند  که در تاریکی مطلق بی حضورت

انتظار را جستجو کنند

امید در دل بی باور من همچون گلی در باتلاق

باور تاریکی را محکوم است

گریز ناگزیر احساسم

فرار را وحشت زده بیدار می کند

فرار از دوباره ها ی بی تکرار

فرار از تکرارهای بی سرانجام

از نگاههایی که روزی شیشه می شوند

و دستانی که چه زود سرد می شوند....

فرار از سایه تنهای دخترکی ...در میان جاده مانده..بی راه پیش و بی راه پس....

ترسها را لرزیده و شبها را در خیسی دلتنگیهایش گریسته...

و مدتهاست دیگر از انحنای  بادام گون چشمان نمزده اش خوشحالی سرازیر نشده است...

کاش سراب بودی و باور حضورت به لحظه ای جان می باخت....

ای کاش سراب بودی و در بی سرانجام عمق نگاهت...به باور بودن نمی رسیدم...

هستم و نیستم

ای از کجا آمده...

از کجای بودن اینگونه بی تابم کرده ای....

ای دیر بدست آمده در کدامین لحظه هایم جای داشتی ...؟

آمده ای...

آرام

در تپش بی امان تنهاییم ... نبض احساسم را بارور کردی...

سوالهایی بی پاسخ

حرفهایی ناگفته

نگاههای مردد

و  دستانی سرد که التماس بودنت را نجوا کنان زمزمه می کنند

کاش زودتر می گفتی

تکلیف بامبوهای انتظارم چه میشود؟

 ۸ مهر ۱۳۸۸

سبز بودنم شکوفا شده .

طراوت حسرت زده احساسم بوی تازگی گرفته و

تو ...با خونسردی ترد نگاهت...

بی توجه به نبض پر قدرت التماس دستانم....

با نگاهم می خوانی...

از دوباره ها

و آهسته و بی صدا می روی... 

و بی نگاهی به  پیچک بغضی بیرحم

                                 که دیگر دارد خفه ام می کند 

                                                                      دور می شوی....

ای کاش بدانی :

که نگاهم لحظه لحظه تمام راه پشت رد پایت مانده به راه...

هزار لبخندم

                   در هزار لبخند بی پروا گمم

                                            از بغض دیروزهای سرد یخ زدم

 من هزار لبخندم

وادیان ظلمت را گشته ام

بین خندو لبخند

                     بین اشک و گریه در مانده ام

بر لبم آوای بی پروای عشق

             در دلم سوز تماشای غروب

                                  آفتابها را نظاره کرده ام

                                                 روشنایی  را  بارور کرده ام

سوسوی بی تقدیر هر گرما دلی را از دور

                                          با امید، با صدا، با نگاهی ساده باور کرده ام

من هزار لبخندم

ماسکها را یک به یک

                         دردها را در خفا

                                            سوزها را در جگر

                                                              در هزار لبخند پنهان کرده ام

 من هزار لبخندم

بر لبم لبخندی به زیبایی خند خدا

                                             در دلم حرفها دارم ...حرفها

آه ای خدا

          یک نگاه و یک صدا

                                 یا سرود و یک پیام

 لرزش سرد زمستان در خاک

                      خیسی سرمای باران بر دل

                                        غصه ترد شبستان دلم (م= هستم)

                قصه راز هزار لبخندم

                                                          در هزار لبخند زیبا من گمم

بی صداتر از تو

                       پر ترانه از او

                                                  پر نگاه تر از ما

بی کلام و بی ریا

                            پر زلبخند غروب

                                                         پر ز زیبایی شب

سرمازده از داغی ناپایدار ماندنها

                                    حسرت زده در خواب زمستانی دلهای صبور

 من هزار لبخندم

               عطش بوسه به لبها دارم

                               قرمز شهوت یک حس پر از احساسم

                                                                             پر ز حس افتاب

 سرد همچون نگاه دخترک در آینه

                                            بی نگاهتر از خواب

بی ترانه از او

                           بیصداتر از ما

                                                                من هزار لبخندم....

خسته بودم از همیشه

ماندگار در راهی بی بازگشت

خدا را قسم داده بودم  

نجاتم دهد... دستانم را گرم کند

قلب شکسته ام را مرهمی نهد

نگاهم کند

نگاهم کند

نگاهم کند 

بی روح تر از نگاههایشان بر خود لرزیده بودم بی جان

در خود مرده بودم بی پاسخ

مانده بودم بی پناه

خدا را دعا کرده بودم

به صبری

به عشقی

سردم بود

تو آمدی از دریا

از ساحل

با نگاهی تازه تر از همیشه

با دستانی گرمتر از خورشید

با چشمانی مشتاقتر از بهار

و من

هنوز

به باور حضور بودنها شک دارم

هرچند آرامش را باردارم

بمان

ای بی تقصیر

وحشی بی قرار دلم را به آرامش دل صبورت ببخش

بی وقفه مرا بپذیر

"هزار لبخند" 

"marc antony"

I used to try
To set aside
Some time for being lonely

So many times
I prayed to find
Someone like you to hold me

All I know is that when I think of you
I'm not alone
I just simply close my eyes
And sing my song
And I am home
Loving where I belong

Do you believe in loneliness?
I do now
That's where I found you and I'll never let you go
When all I knew was loneliness
There you were
With you around
Who's lonely now

I feared the night
But now it's mine
'Cause something's out there for me

Let's take our time
I'm satisfied
With having you to own me

All I know is that when I think of you
I'm not alone
I just simply close my eyes
And sing my song
And I am home
Loving where I belong

Do you believe in loneliness?
I do now
That's where I found you and I'll never let you go
When all I knew was loneliness
There you were
With you around
Who's lonely now?

Do you believe in loneliness?
I do now
That's where I found you and I'll never let you go
When all I knew was loneliness
There you were
With you around
Who's lonely now?

Do you believe in loneliness?
Do you believe in loneliness?

همیشه سعی می کردم

یه زمانی رو به تنهایی اختصاص بدم

به دفعات دعا می کردم

که  کسی مثل تورو پیدا کنم که منو در بر بگیره

تنها چیزی که می دونم اینه که وقتی به تو فکر می کنم

دیگه تنها نیستم

تنها به سادگی چشماموا می یندم

و آهنگمو می خوانم

و آن هنگام است که انگار خانه هستم

و به جایی که به آن متعلقم عشق می ورزم

آیا به تنهایی اعتقاد داری؟

من دارم

اون همون جاییه که من تورو اونجا پیدا کردم و هیچوقت نمی زارم که بری

وقتی همه اونچه که می دونستم و بلد بودم تنهایی بود

تو اونجا بودی

و با داشتن تو

کی  تنهاست الان

من از شب می ترسیدم

اما الان شب مال منه

چرا که یه چیزی اون بیرون مال منه

بیا با هم باشیم و قتمونو با هم بگذرونیم

من خیلی راضی و خوشنودم

با داشتن تویی که منو مال خودت می کنی

..

.

.

 ترجمه ای ساده و عامیانه از ترانه "آیا به تنهایی اعتقاد داری؟"  اثر مارک آنتونی

این روزها مشغول جمع آوری اطلاعات و تحقیقاتی در مورد اصل زندگیهای متوالی، متا فیزیک و عوالم ماوراء طبیعی، همچنین ufo ها ، موجودات فضایی  و سفر آنها به کره زمین هستم....البته انگیزه تحقیقاتم بیشتر  در مورد معنویات و کشف هدف بزرگ خلقت و درک  ارتباطات خارق العاده در نظامهای کیهانی که بیانگر نظمی بزرگ و هدفی بالا از خلق جهان هستی بوده است می باشد هدفی والا از خلقتی توسط سرچشمه هستی و یا به بیانی "خالق هستی" صورت گرفته...

کشف اینکه ما که هستیم

در این دنیا چه می کنیم

و هدف ما از زندگی چه بوده و اینکه به کجا می رویم

سالهای سال با نگرشی معنوی بر گفته های پیامبر ان بزرگ تاریخ و با سندیت به فرمایشات بزرگان معنوی راههای درست زندگی را انتخاب کرده و سعی در پرورش درست اصول اخلاقی در روح و روان خود داشته ایم... و در این راهها دانسته یا ندانسته ، آگاه و یا بی خبر از چگونگی و چرایی اصول صحیحی که برای زیستن و پرورش فکر و روح خود از آنها بهره می بردیم زندگی خود را گذرانده ایم...

به نظر میرسد در گذشته اعتقادات قلبی از صفای درونی و روحی اجداد و نیاکان ما نشات می گرفته  و معجزات معنوی کوچک و یا بزرگ،  روح ساده ، خام و تشنه حقیقت و عشق پیروان الهی را به خود آورده و آنها را در راه درست خدا پرستی قرار می داده است... اعتقادی بر پایه عشق الهی و تشنگی عظیم روح به عشق ورزیدن و معشوقی گزیدن....

اعتقادی زیبا که شخص را به سوی زندگی معنادار و درست پیش برده و به او راه و رسم انسان بودن و انسان شدن و انسان ماندن را نشان می داده .... بسیاری از اوقات شخص حتی دلیل ذکر ...عبادت و یا عمل صحیحی که انجام می داده را نمی دانسته اما به احترام پیر حقیقت بین خود به کارهایی که توصیه می شده عمل می کرده و از منکرات و مسائلی که نهی می شده دوری میگزیده...

مانند خوردن دارویی که به تجویز پزشکی حازق به بیماری داده می شود و بیمار بدون اطلاع از کم و کیف اصل آن دارو و بدون آگاهی کامل از فرآیندهای شیمیایی عناصر سازنده دارو در ارگانیزم بدنشان از آن داروها استفاده کرده و بهبود می یابند...

خوب هنوز هم بسیاری از عقاید و اعمال پیروان مختلف اذهاب گوناگون پا بر جاست و هر گروه در هر مذهب و اعتقادی که دارند به گفته ها و فرمایشات پیام اوران گوش فرا داده و به انها عمل می کنند.

اما همانطور که دنیا در تغییر  است... روح انسانها به گذر زمان و نسل به نسل تغییرات بیشتری می کنند... انسانهای امروزه در پی علم و دانش به دنبال کشف حقایق زندگی، و پدیده های علمی و طبیعی هستند و دانش امروزه با علم و دانشی که در زمان پیام آوران و گذشتگان وجود داشته، تفاوتی بسیار قابل ملاحظه دارد...

همانطور که مکانیزه شدن و روند ماشینی شدن دنیای انسانها از اعتقادات صرفا عشقی آنها کاسته...اما در عوض میل به یافتن حقیقت و دریافتن واقعیت  اصول اصیل از طریق علم و دانش افزایش فراوانی یافته

به طوریکه بسیاری از منکران حقایق علمی،پزشکی, نظامهای هستی، حرکات کهکشانها و ... از دوران رنسانس (در اروپا) به بعد قدم به قدم خود به حقیقت زندگی واقف شدند ...معنویت و فلسفه حضور ما موجوداتی که در قالب و هیبت انسان در کره ای به نام زمین چشم به این جهان  می گشاییم نیز اندک اندک از طریق علمی به نتایجی خیره کننده می رسد...

نتایجی که دید جدیدی را در خط مشی زندگیمان پر رنگ می کند و به ما کمک می کند تا ماموریت این زندگانی که بی شک بدون دلیل نبوده است را  با دیدی بازتر به پایان برسانیم ...

بزرگی فرموده اند: کسانی که بدون حب و بغض و تعصب و پس نگری به دنبال حقایق باشند خداوند بلاخره حقیقت را بر انها آشکار خواهد کرد...

کافیست بدانیم و درک کنیم و باور کنیم که ما ، موجوداتی به نام انسان، بی هدف، بی انگیزه و صرفا به دلایل مادی ( به هر عنوانی) اینجا نیستیم و ما از انچه که اشرف مخلوقات این کره خاکی نامیده شده، فقط شعاری را بر گزیده ایم که که ما برتریم.... و این برتری را فقط با ثروت و قدرت و مکنت و شهرت به رخ موجودات هستی می کشیم...

کافیست باور کنیم که هدف ما از این زندگی بسیار بالاتر از زندگی های معمولی ... و گرفتاری در روزمرگی آنهاست حتی اگر شاهزاده ای باشیم و یا قدرتمندترین شخصی که بر کره خاکی ساکن است...

ما موجوداتی هستیم که در جسم و قالبی به نام انسان پا به عرصه خاکی گذاشته ایم تا به درکی میلیون بعدی دست یابیم... و باور کنیم که پس از مرگ... جز آنچه که در این دوره نلاش کرده ایم بیاموزیم و بدانیم نخواهیم دانست....

فقط به ما ثابت خواهد شد که ما هستیم.... خواهیم ماند.... و به بقای روح ایمان خواهیم آورد...دو باره و دوباره.... اما آگاهی و شعوری که سعی در پرورش روح ملکوتی خود داشته ایم،   راهنمای ما برای زیستن در آرامشی ابدی....در آگاهی کامل... در کمالی ارغوانی غوطه ور در دریای کمال سرچشمه هستی خواهد بود...

آنگاه است که باور بهشت و زندگی در کاخهای عظیم... همراه با حوریان و غلمان های بهشتی که بسیاری آنرا می خرند و به وعده هایی می فروشند در نگاهمان کمرنگ می شود و جهنمی بدتر و سوزناکتر از پیشمانی و افسوس بر فرصتهای بر باد رفته .... بر نگاهی که رشد نکرده و باوری که عمق نیافته نخواهد بود .... درد نا آگاهی و عدم پیشرفتی که روحمان این زندگی سخت و بی رحم زمینی را برای اموختن در آن برگزید بسیار سختر تر از تحمل جهنمی مادی خواهد بود  که وصف ان رعشه بر تنمان می اندازد ...

"دختر هزار لبخند"

ادامه دارد...

مدتها است که در نوسانات عجیبی جزر و مد غریب احساساتی ناآشنا را حس می کنم.... و گاه از خودم می پرسم که آیا می دانی چه کسی خواهد ماند؟؟؟

دلم برایش تنگ شده است... دلم برای نگاههای بی گناهش...برای غم لحظه های تنهاییش پرپر شده است... نگاهم را از او مدتهاست دزدیده ام..همانگونه که دلم را....همانطور که همه این سالها عشقم را از او دریغ کرده ام....

نگاهش با من غریبه است.... و من شاید تمنای بخشودگی را از نگاهم می رانم .. اه که چه ضعیف شده است و چه تنها... با او چه کرده ام.... کاش می دانستم ...... کاش از چشمانش می خواندم که آیا فرصتی باقیست.... ایا مرا به مهربانی بیدریغ دل دردمندش خواهد بخشید...

آه که با او....چه خوشبخت خواهم بود... چه عاشق... کاش باورش می کردم و این همه سال عشقم را...نور را.. و حقیقت را از او دریغ نمی کردم...

حال او را یافته ام...

می دانید..

او را یافته ام... اما... نمی دانم... چه بگویم... در سکوت مطلق نگاههایش در تاریکی شبی که بی هویت رفتار بیرحمم را محکوم می کند به چشمان خیسش می نگرم...

به نگاه سردش... به پشت خمیده اش... به سیاهی چشمانش که روزی چه زیبا بودند و چه شاداب

انحنای بادام گونشان... حال یادآور چشمانی نم زده و بارانی است... و گویی دو دست پنهانی آنها را به به پایین سوق می دهد....

در آینه دخترکی با نگاهی غریب با من از بیگانگی میخواند....و من بانگاههایش مدتهاست که غریبی می کنم...

یافته ام...

روحم را یافته ام و بیقراری تمامی لحظات دوری را روزهاست که گریسته ام...

کاش می توانستم... از قاب بی هویت سرمازده انتظار... چهره وحشت زده تردید را پاک کنم....

 به روح پاکم که بابت تمامی زجرهایی که بهش تحمیل کردم تا ابد شرمنده ام...

the reason 

I'm not a perfect person
There's many things I wish I didn't do
But I continue learning
I never meant to do those things to you
And so I have to say before I go
That I just want you to know

I've found a reason for me
To change who I used to be
A reason to start over new
and the reason is you

I'm sorry that I hurt you
It's something I must live with every day
And all the pain I put you through
I wish that I could take it all away
And be the one who catches all your tears
That's why I need you to hear

I've found a reason for me
To change who I used to be
A reason to start over new
and the reason is you [x4]

I'm not a perfect person
I never meant to do those things to you
And so I have to say before I go
That I just want you to know

I've found a reason for me
To change who I used to be
A reason to start over new
and the reason is you

I've found a reason to show
A side of me you didn't know
A reason for all that I do
And the reason is you

 singer: hoobastank

دلیل

من  آدم کاملی نیستم ، چیزهای زیادی بوده که آرزو می­کردم که ای کاش انجامشان نداده بودم.

 اما همچنان به آموختن ادامه میدهم.

من از کارهایی که با تو کردم منظوری نداشتم و قبل از اینکه برم باید مطلبی رو بهت بگم...

مطلبی که واقعاً باید بدونی....

من او دلیل رو برای خودم پیدا کردم،دلیلی برای تغییر از آنچه بوده ام... دلیلی برای شروعی نو

و اون دلیل تو هستی

از اینکه آزارت داده ام متأسفم و این چیزی است که تمامی لحظه هایم را باید با آن (با تاسف) زندگی کنم

و آرزو می کنم که ای کاش می­شد که تمامی دردهایی و ناراحتی هایی که من مسبب اونا  بودم رو  از بین ببرم و دور بیاندازم....

و تنها کسی باشم که همه اشکهایت را از چشمانت پاک کنم...

به همین خاطر است که احتیاج دارم که تو از من بشنوی :

دلیلی یافته ام که خود را از آنچه که بوده ام تغیی دهم...دلیلی برای شروعی دوباره ...از اول

و آن دلیل تو هستی ... و آن دلیل تو هستی....

ترجمه ای آزاد از ترانهthe reason اثری از هوباستانک... صدای فوق العاده ای داره...
 

دختر هزار لبخند هستم

 روزها و شاید شبها در بی کسی خود غوطه ور بودم و

غصه تنها دوست.... یاور..... همراه وفادار همیشه پایدارم بود ...

مهلتی بود که خود را پشت غفلتهایم .....عصیان لحظه هایم پنهان کنم....

مدتها بود که این ماسک بی هویت هزار لبخند را جایی گم کرده بودم

صورتکها را یک به یک بر چهره ام گماردم ولی هیچ یک بر صورتم نمی نشستند...

لبخند زیبایم می کند این را می دانم...

اما ماسکم را جایی گم کرده بودم... باور کنید

باور کنید که تاب دیدارم را نداشتید... آزار می دیدید و آزار می دادید...

 مدتها بود که آینه را ناباورانه انکار می کردم...

چرا که چشمانش بیرحم ترین آئینه و کلامش زهرآگین تر از نیش مار است....

 روزها و شاید شبها در پی تائید.... در پی عشق ... در پی مهربانی... لبانش را بوئیدم .... دستانش را لمس کردم.... نگاههایش را باور... و خود را فراموش کردم...

به گمانم از همان لحظه بود که دیگر ماسک را فرموش کردم.... و غم لحظه هایم را با او شریک شده و غصه را بارور شدم...

و امروز... مردد و بی تحرک ...

وامانده و به روح مفلوجم  مینگرم...

دلم برایش میسوزد...

آخ که نمیدانید چه تهمتهایی را به جان خریدم و چه تحقیرها را به چشم دیدم...

همه تردیدها را ناباورانه انکار کردم چرا که به صداقت چشمانش ایمان دارم... جان داده ام تا لبخند را بر لبانش ببینم...

و اما یک سوال از شما آدمیان دارم...

کدامین یک از شما... جنگیدید ... زره نامرئی جنگ را در بر کردید .... در برابر همگان ایستادید....

کدامین یک از شما به جنگ با خدا رفتید... به  من بگوئید....

کدامین یک از شما وفادار به عشق و استوار در هدف در جایتان خشکیدید.... روحتان زخمی درفش استقامتتان شد...

و اما در آخر به بیوفائی محکوم شدید... و به بی مهری... و تمامی هویت احساستان در دادگاه نامروت پندار اشتباهشان به پوچی محکوم شد؟؟

آنقدر خورد شده ام که دیگر از "من" منی باقی نمانده ...

و اما روحم ... آزرده و زخمی است...

از بی مهری و بی توجهی پوسیدم و  ... نه آفتاب مهری.... نه  توجهی .... نه کلام مهرآمیزی..

. نگاهی مهربان آیا کجاست....

آه که شما آدمیان تا چه اندازه عجیبید و تا  چه حد بی انصاف...

همه توجهم مال شما...

روحم وقف شما....

عشقم نثار شما...

اما دیگر  تازیانه انکارتان را بر برهنهء احساسم ننشانید...

به خدایتان قسم که آنقدر ها هم که می انگارید گنهکار نیستم...

رحم کنید...

از شما به شما پناه می اورم....

ماسکم را گم کرده ام...

رحم کنید

درک کنید....