خسته بودم از همیشه

ماندگار در راهی بی بازگشت

خدا را قسم داده بودم  

نجاتم دهد... دستانم را گرم کند

قلب شکسته ام را مرهمی نهد

نگاهم کند

نگاهم کند

نگاهم کند 

بی روح تر از نگاههایشان بر خود لرزیده بودم بی جان

در خود مرده بودم بی پاسخ

مانده بودم بی پناه

خدا را دعا کرده بودم

به صبری

به عشقی

سردم بود

تو آمدی از دریا

از ساحل

با نگاهی تازه تر از همیشه

با دستانی گرمتر از خورشید

با چشمانی مشتاقتر از بهار

و من

هنوز

به باور حضور بودنها شک دارم

هرچند آرامش را باردارم

بمان

ای بی تقصیر

وحشی بی قرار دلم را به آرامش دل صبورت ببخش

بی وقفه مرا بپذیر

"marc antony"

I used to try
To set aside
Some time for being lonely

So many times
I prayed to find
Someone like you to hold me

All I know is that when I think of you
I'm not alone
I just simply close my eyes
And sing my song
And I am home
Loving where I belong

Do you believe in loneliness?
I do now
That's where I found you and I'll never let you go
When all I knew was loneliness
There you were
With you around
Who's lonely now

I feared the night
But now it's mine
'Cause something's out there for me

Let's take our time
I'm satisfied
With having you to own me

All I know is that when I think of you
I'm not alone
I just simply close my eyes
And sing my song
And I am home
Loving where I belong

Do you believe in loneliness?
I do now
That's where I found you and I'll never let you go
When all I knew was loneliness
There you were
With you around
Who's lonely now?

Do you believe in loneliness?
I do now
That's where I found you and I'll never let you go
When all I knew was loneliness
There you were
With you around
Who's lonely now?

Do you believe in loneliness?
Do you believe in loneliness?

همیشه سعی می کردم

یه زمانی رو به تنهایی اختصاص بدم

به دفعات دعا می کردم

که  کسی مثل تورو پیدا کنم که منو در بر بگیره

تنها چیزی که می دونم اینه که وقتی به تو فکر می کنم

دیگه تنها نیستم

تنها به سادگی چشماموا می یندم

و آهنگمو می خوانم

و آن هنگام است که انگار خانه هستم

و به جایی که به آن متعلقم عشق می ورزم

آیا به تنهایی اعتقاد داری؟

من دارم

اون همون جاییه که من تورو اونجا پیدا کردم و هیچوقت نمی زارم که بری

وقتی همه اونچه که می دونستم و بلد بودم تنهایی بود

تو اونجا بودی

و با داشتن تو

کی  تنهاست الان

من از شب می ترسیدم

اما الان شب مال منه

چرا که یه چیزی اون بیرون مال منه

بیا با هم باشیم و قتمونو با هم بگذرونیم

من خیلی راضی و خوشنودم

با داشتن تویی که منو مال خودت می کنی

..

.

.

 ترجمه ای ساده و عامیانه از ترانه "آیا به تنهایی اعتقاد داری؟"  اثر مارک آنتونی

تو می آیی ،

می دانم که می آیی...

تو را دیشب من از لحن عجیب بغض هایم٬  خوب فهمیدم...

تو را بی وقفه از باران پاک چشم هایم٬ سیر نوشیدم.

تو می آیی... می دانم که می آیی

و بر ابهام یک بودن٬ نگین آبی احساس می بندی٬ 

و از تکرار  پوچ لحظه های سرد تنهایی٬

مرا بر نبض پرکار شکفتن می نشانی...

تو می آیی... خوب می دانم

که پروانه نشانت را میان قاصدک ها دید

میان قاصدک هایی که از من تا نهایت!‌ دور می شد

تو می آیی و من را از نگاه سرد آیینه٬ شبیه دختری از جنس یک پرواز٬

میان گرمی دستان پرمهرت دوباره٬ باز می گیری

تو می آیی و من این را 

شبیه حجم یک بوییدن مطبوع از آواز اقاقی های سرگردان!

شبیه یک قنوت سبز نیلوفر میان برکه ای عریان٬

دوباره٬ خوب٬ فهمیدم!

تو می آیی٬ می دانم٬ خوب می دانم که می آیی 

و من را٬ در حریم امن چشمانت٬‌

به آرامش٬ 

به فردایی پر از شوق و تپش های مقدس! می رسانی...

تو می آیی٬

خوب می دانم که می آیی... 

"نویسنده: آریا"

نزدیک می شوی به من

                        فرسنگها در من فرو می روی

                                          در من خانه می کنی

                                                           در من حضور می یابی

                                             لحظه به لحظه

                                    هر جا و هر کجا

                                     درون انگشتهایم جاری می شوی

               سطر سطر خاطراتم را می نگری

                                روی لبم می نشینی

                خنده می شوی
 
                                                       حرف می شوی

                                           دلم که می گیرد

                                                           از چشمهایم می باری

                                         ای که دیدنت را یکبار

                                           تنها وقت رفتنت دیده ام

                                              کیستی؟

                                                       کیستی تو؟

                                            کیستی تو که این همه

                                        در من می تابی

                                         بی آنکه کاسته شوی

                                       بی آنکه غروب کنی

                                                 کیستی؟

                                                کیستی تو که این همه

                   سزاوار حرفهای عاشقانه ای

                                            کیستی تو که دیدنت زندگی

                                                رفتنت مرگ است

                                               در من بمان

                                                   از هنوز تا همیشه

"نویسند:ه آریا"

سبز بودنم شکوفا شده .

طراوت حسرت زده احساسم بوی تازگی گرفته و

تو ...با خونسردی ترد نگاهت...

بی توجه به نبض پر قدرت التماس دستانم....

با نگاهم می خوانی...

" من همون گم کردتم که

 لحظه لحظه تمام راه پشت رد پاشی

کسی از ما به هم نزدیک تر نیست

مگه می تونی از من دور باشی "

و آهسته و بی صدا می روی... 

و بی نگاهی به  پیچک بغضی بیرحم

                                 که دیگر دارد خفه ام می کند 

                                                                      دور می شوی....

ای کاش بدانی :

که نگاهم لحظه لحظه تمام راه پشت رد پایت مانده به راه...

شب بی ستاره با تو آغازی دیگرست

و من در پایان بی امید سپیده های تاریک

غروب باورها را چه کودکانه گریسته ام

بی تو چه دلتنگم و تنها

به روشنای افاقی دلخوش کرده ام

که در باورهایشان

سراب نامیده اندش!!!!!!

من اینجا و تو نیستی

دستانم اما بی رمق تر از آنند  که در تاریکی مطلق بی حضورت

انتظار را جستجو کنند

امید در دل بی باور من همچون گلی در باتلاق

باور تاریکی را محکوم است

گریز ناگزیر احساسم

فرار را وحشت زده بیدار می کند

فرار از دوباره ها ی بی تکرار

فرار از تکرارهای بی سرانجام

از نگاههایی که روزی شیشه می شوند

و دستانی که چه زود سرد می شوند....

فرار از سایه تنهای دخترکی ...در میان جاده مانده..بی راه پیش و بی راه پس....

ترسها را لرزیده و شبها را در خیسی دلتنگیهایش گریسته...

و مدتهاست دیگر از انحنای  بادام گون چشمان نمزده اش خوشحالی سرازیر نشده است...

کاش سراب بودی و باور حضورت به لحظه ای جان می باخت....

ای کاش سراب بودی و در بی سرانجام عمق نگاهت...به باور بودن نمی رسیدم...

هستم و نیستم

ای از کجا آمده...

از کجای بودن اینگونه بی تابم کرده ای....

ای دیر بدست آمده در کدامین لحظه هایم جای داشتی ...؟

آمده ای...

آرام

در تپش بی امان تنهاییم ... نبض احساسم را بارور کردی...

سوالهایی بی پاسخ

حرفهایی ناگفته

نگاههای مردد

و  دستانی سرد که التماس بودنت را نجوا کنان زمزمه می کنند

کاش زودتر می گفتی

تکلیف بامبوهای انتظارم چه میشود؟